Żegiestów - wraca ten, kto był tu raz

  • Zwiększ rozmiar czcionki
  • Domyślny rozmiar czcionki
  • Zmniejsz rozmiar czcionki

Scieżka ornitologiczna

Przepiękna, malownicza ścieżka przyrodnicza okalająca półwysep Łopata Polska w uzdrowiskowej części Żegiestowa.
Dziesięć tablic informacyjnych pozwoli Ci poznać wybrane gatunki ptaków zamieszkujących Beskid Sądecki, na terenie którego założono Popradzki Park Krajobrazowy i Ostoję Popradzką (PLH120019), będącą częścią europejskiej sieci obszarów chronionych Natura 2000. Ścieżka może być nie lada gratka dla osób interesujących się przyrodą i ptakami w szczególności. Nigdzie na terenach miejskich nie ma okazji tak bliskiej styczności z ptakami i rzeką. Szczególnie warto przejść ścieżką w okresie wiosennym (kwiecień - czerwiec), wtedy śpiewy ptaków są szczególnie intensywne.

Ścieżka została częściowo zrewitalizowana w 2010 roku staraniem Towarzystwa Przyjaciół Żegiestowa dzięki wsparciu finansowemu Funduszu Kropli Beskidu i pensjonatu Zosia.
W październiku 2011 r. zakończono drugi etap odtwarzania ścieżki. W ramach tych działań zostało wykonane nowe zejście nad brzegiem rzeki, całkowicie nowa tablica informacyjna o ścieżka ( w okolicach san. Wiktor) oraz ogólne czyszczenie terenu.

Ścieżka przyrodnicza biegnie dookoła Łopaty Polskiej w uzdrowiskowej części Żegiestowa. Nazwa “Łopata” wzięła się od kształtu zakola rzeki wyznaczającej w tej części Łopatę Polską i Słowacką. Jest to jedyne miejsce, gdzie Polska graniczy ze Słowacją od strony północnej.
Ścieżka rozpoczyna się przy sanatorium Wiktor. Dojść do niej można od przystanku autobusowego Żegiestów Wiktor Na początku ustawiona jest duża tablica z mapą Łopaty i przebiegiem ścieżki. W czasie dwugodzinnego spaceru można zapoznać się z trzydziestoma gatunkami ptactwa zamieszkującego ten teren.

Dodatkowo do prezentacji dołączone są ptasie odgłosy.
Zobacz mapę ścieżki i pobierz ulotkę PDF

 


 Tablica 1
(Jaskółka) Oknówka
Delichon urbica
Mniejsza od wróbla. Ogon rozwidlony. Biały dół pleców i cały spód ciała. Lepi gniazda z gliny w kształcie ćwierci kuli na zewnętrznych ścianach budynków.
Bywa tu od kwietnia do września.
Jerzyk
Apus apus
Większy od wróbla. Upierzenie czarne z jasnym gardłem. Wytrwały i bardzo szybki lotnik. Gnieździ się najczęściej w szczelinach wysokich budynków.
Bywa tu od marca do października.

Kopciuszek
Phoenicurus ochruros
Rozmiar wróbla. Rudy ogon. Samiec jest czarnoszary, a samica brązowa. Często siada na dachu lub ogrodzeniu kiwając ogonem i robiąc przysiady.
Bywa tu od marca do października.

Tablica 2
(Sikora) Bogatka
Parus major
Wielkości wróbla. Bogate ubarwienie. Żółty spód z czarnym krawatem, zielony wierzch z czarną głową i biały policzek. Chętnie gnieździ się w budkach.
Bywa tu cały rok.
Sikora uboga
Poecile palustris
Mniejsza od wróbla. Uboga w barwy. Wierzch szary, spód białawy. Jej głos “pistja” brzmi jak kichnięcie. Gniazdo w dziupli lub innej szczelinie.
Bywa tu cały rok.
(Sikora) Modraszka
Cyanistes caeruleus
Mniejsza od wróbla. Niebieski wierzch głowy, skrzydła i ogon. Żółty spód ciała. Bardzo ruchliwa i zwinna. Czasem zawisa na gałęzi głową w dół.
Jest tu cały rok.
Tablica 3
Sroka
Pica pica
Czarnobiała z bardzo długim ogonem. Preferuje tereny rolne i zurbanizowane z zadrzewieniami. Wije z gałęzi kuliste gniazda z dwoma otworami po bokach.
Bywa tu cały rok.
Sójka
Garrulus glandarius
Wielkość gołębia. Brązowa, czarny ogon kontrastuje z białym tyłem. Na skrzydle biały i niebieski pasek. Często krzyczy wrzaskliwie lub naśladuje inne głosy.
Bywa tu cały rok.
Wrona siwa
Corvux corone cornix
Szary korpus. Głowa, ogon i skrzydła czarne. Wydaje przeciągłe “kraa”. Zjada, jak inne ptaki krukowe, drobne zwierzęta, owoce, jaja i różne odpadki.
Bywa tu cały rok.
Tablica 4
Zięba
Fringilla coelebs
Wielkości wróbla. Samiec z niebiesko- czarną czapeczką i cynamonoworudym spodem. W locie wyraźne dwa białe pasy na skrzydłach i po bokach ogona.
Bywa tu od marca do października.
Dzwoniec
Carduelis chloris
Wielkości wróbla. Żółte brzegi skrzydeł i ogona. Samiec zielony, samica szara. Gniazdo na drzewie lub krzewie, chętnie w parkach i ogrodach.
Bywa tu cały rok, zimą rzadko.
Pliszka siwa
Montacilla alba
Wielkości wróbla. Wierzch szary, spód biały (nie ma żółtej barwy jak pliszka górska). Związana z osiedlami. Często siada na dachach i spaceruje po ziemi.
Bywa od marca do września.
Tablica 5
Gil
Pyrrhula pyrrhula
Większy niż wróbel. Przód i spód ciała samca czerwony, samicy szarobrązowy. Czarny ogon kontrastuje w locie z białą plamą u nasady ogona.
Bywa tu cały rok, lecz latem rzadko.
Pliszka górska
Montacilla cinerea
Podobna do pliszki siwej, ale u samca spód żółty. U samicy lekko żółta tylko pierś i okolice nasady ogona. Żeruje na brzegu i głazach wystających z rzeki.
Bywa od marca do września.
Pluszcz
Cinclus cinclus
Większy od wróbla. Ciało krępe, ogon krótki. Ciemny ptak z białym przodem. Przebywa na kamieniach. Łowi owady chodząc pod wodą po dnie rzeki.
Bywa tu cały rok.

Tablica 6
Zimorodek
Alcedo atthis
Wielkości wróbla. Rudy spód i niebieski wierzch. Długi dziób, bardzo krótki ogon. W poziomym locie tuż nad lustrem wody wygląda jak błękitna strzała.
Bywa tu cały rok, ale zimą rzadko.
(Kaczka) Krzyżówka
Anas platyrhynchos
Duża kaczka. Na skrzydle niebieski pas, dobrze widoczny w locie. Głowa samca ma niebieski lub zielony połysk. Samica brązowa, wzorzyście plamkowana.
Bywa tu cały rok.
Mewa białogłowa
Larus cachinnans
Duża, biała z popielatym wierzchem. Młode brązowo plamkowane. Lata nad wodą, pływa lub odpoczywa na głazach wystających z nurtu rzeki.
Bywa tu cały rok, latem rzadko.

Tablica 7
Bocian czarny
Ciconia nigra
Czarno upierzony z białym brzuchem. Dziób i nogi czerwone. Rozpiętość skrzydeł do 2 m. Gnieździ się w lesie. Łowiąc ryby chodzi i biega po wodzie.
Bywa tu od marca do września.
Czapla siwa
Ardea cinerea
Barwy w odcieniach szarości. W locie szyja ułożona w literę “S”. Czatuje długo na ryby, wyczekując nieruchomo, aż nadarzy się okazja złapania ofiary.
Bywa tu cały rok.
Kormoran
Phalacrocorax carbo
Duży, czarny ptak z zagiętym dziobem. Młode mają jasne spody. Nurkuje za rybami, potem przesiaduje nad wodą z rozpostartymi skrzydłami, susząc pióra.
Bywa od września do marca.

Tablica 8
Kowalik
Sitta europaea
Wielkości wróbla. Krótki ogon. Rudy spód i niebieski wierzch. Często zbiega po pniu głową w dół. Zbyt duży otwór dziupli lub budki oblepia gliną.
Bywa tu cały rok.
Pełzacz leśny
Certhia familiaris
Mniejszy od wróbla. Brązowy, plamisty wierzch przypomina barwę kory. Spód białawy. Cienki, zagięty dziób. Wspina się spiralnie w górę pnia (nigdy w dół).
Bywa tu cały rok.
Rudzik
Erithacus rubecula
Mniejszy od wróbla. Ruda pierś i szaro- brązowy wierzch. Często bywa na ziemi i w podszycie. Pilnie śpiewa w wysokich tonach, zwłaszcza przed zmrokiem.
Przebywa tu od marca do października.

Tablica 9
Dzięcioł duży
Dendrocopos major
Większy niż szpak. Ma czerwony dół brzucha, a samiec także plamkę z tyłu głowy. Wiosną bębni uderzając szybko dziobem w gałąź, dach lub latarnię.
Bywa tu cały rok.
Dzięcioł zielony
Picus viridis
Wielkości gołębia. Ma zielony wierzch i czerwoną czapkę. Głos podobny do śmiechu. Żeruje na ziemi, drzewach i ścianach. Jego przysmak to mrówki.
Bywa tu cały rok.
Dzięciołek
Dendrocopos minor
Wielkość wróbla. Grzbiet i skrzydła biało pręgowane. U samica czerwona czapka. Żeruje na miękkich, zbutwiałych pniach. Czasem zawisa na drobnych gałązkach.
Bywa tu cały rok.

Tablica 10
Szpak
Sturnus vulgaris
Większy od wróbla. Krótki ogon. Czarne, nakrapiane, połyskliwe upierzenie. Często chodzi po łące (nigdy nie skacze jak kos). Chętnie gniazduje w budkach.
Bywa od marca do lipca.
Kwiczoł
Turdus pilaris
Większy od kosa. Głowa i plecy szare, ogon czarny, skrzydła brązowe. Spód jasny w plamy. Odzywa się “czak czak” potrząsając skrzydłami i ogonem.
Bywa tu cały rok.
Kos
Turdus merula
Większy od szpaka i ma dłuższy ogon. Samiec czarny, nie połyskuje jak szpak. Samica jest brązowa. Po ziemi skacze, chodzi lub biega (szpak tylko chodzi).
Samce bywają tu także zimą.
 

Portal zegiestow.pl powstał przy wsparciu finansowym powiatu nowosądeckiego

Czy wiesz, że...

Osada Żegiestów została lokowana 26. lipca 1575 roku na "surowym korzeniu", czyli w szczerym polu.